ŞAMPİYONLAR LİGİ'NE UZANAN GİZLİ SAVAŞ: ERIC ROY

“Birlikte savaşçı moduna geçiyoruz...” “Hasta adam olmayı reddetti. Kimsenin acıma duygusunu ya da aralarından ayrılacağını bilmesini istemedi...” “Ona dedim ki; 'Hayatım, hayatlarımızı zirveye çıkardın. Artık bırak ve uç, çok yoruldun.' Huzur içinde dinlenmesini istedim.”

Fransız futbolunun son yıllardaki en unutulmaz peri masallarından birini yazan teknik direktör Eric Roy, Brest'i küme düşme hattından alıp Şampiyonlar Ligi'ne taşırken aslında ölümcül ve amansız bir savaş veriyordu. 17 Haziran 2026 tarihinde pankreas kanserine yenik düşerek hayata gözlerini yuman efsanevi çalıştırıcının ardındaki o büyük sır, ölümünden iki buçuk ay sonra eşi Loetitia Roy'un Le Parisien'e verdiği duygu yüklü röportajla tüm çıplaklığıyla gün yüzüne çıktı.

Brest ile sözleşme imzaladıktan sadece beş gün sonra dördüncü evre pankreas kanseri olduğunu ve kurtuluş ihtimali bulunmadığını öğrenen Roy, eşinin gözlerine bakarak pes etmek yerine futbolla yaşama tutunmayı seçti. O dönem küme düşme hattında olan takımının karşısına geçip öleceğini söyleseydi, o soyunma odasında bu mucize asla filizlenmeyecekti. Oyuncularının onu, kendilerini ligde tutacak sarsılmaz bir kahraman olarak görmesi gerekiyordu. Bu yüzden o devasa acıyı ve aldığı ağır kemoterapi seanslarını, kulüp başkanı ve sportif direktör hariç herkesten sakladı.

Eşi Loetitia'nın anlattığına göre, sabahları takımını yöneten ve basın toplantılarında dimdik duran o cesur adam, iş bitip arabaya bindiğinde yüzündeki maskeyi çıkarıyor ve eşinin omuzlarında tükenmişliğini yaşıyordu. Hastalığın gölgesinde geçen o üç yıllık zorlu süreçte sürekli yalan söylemek zorunda kalan Loetitia, kocasının yorgunluğunu soranlara "Teknik direktörlük delice bir meslek" diyerek durumu geçiştiriyordu. Brest'teki son sezonunda neredeyse yürüyemeyecek hale gelen, varis çoraplarıyla sahaya çıkan Roy'un yorgunluğunu artık oyuncuları da fark etmeye başlamıştı. Kamory Doumbia'nın taraftarların önünde onun kolunu havaya kaldırdığı o ikonik anlarda, Roy'un her yeri ağrıyordu ve tamamen bitap düşmüştü.

Son günlerinde çocuklarına, "Hiçbir pişmanlığım yok, tutkumu her zaman her şeyin önüne koydum ve beni mutlu eden de bu oldu" diyerek veda eden Eric Roy, geride eşsiz bir aşk, tarifsiz bir fedakarlık ve Brest taraftarının kalbine kazınan bir Şampiyonlar Ligi destanı bıraktı. 37 yıllık hayat arkadaşı Loetitia'nın o son sözleri ise, bir kahramanın görkemli ama hüzünlü vedası olarak hafızalara kazındı.

GÖRSEL: LE PARİSİEN